iPhone

Η Vodafone φέρνει το iPhone στην Ελλάδα!!!

Ολόκληρη η (λιτή και απίστευτα σύντομη) ανακοίνωση της Vodafone, εδώ:

Vodafone to Offer Apple’s iPhone in Ten Markets

06 May 2008

Vodafone today announced it has signed an agreement with Apple to sell the iPhone in ten of its markets around the globe. Later this year, Vodafone customers in Australia, the Czech Republic, Egypt, Greece, Italy, India, Portugal, New Zealand, South Africa and Turkey will be able to purchase the iPhone for use on the Vodafone network.

For further information:

Vodafone Group

Media Relations
Tel: +44 (0) 1635 664444

 

Σταχτοπούτα, όχι σταχτομπούτα!

Είναι Σταχτοπούτα, ηλίθιοι, όχι Σταχτομπούτα!

Έχει σταχτιά -από τις στάχτες- πόδια (ο πους, του ποδός), δεν έχει σταχτιά… μπούτια!

Και πώς, διάολε, θα είχε σταχτιά μπούτια;

Η ετυμολογία θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό μάθημα στα σχολεία…

 

Επαγγελματικός προσανατολισμός

Συνεχίζω τις αντιγραφές, αυτή τη φορά με θέμα τον σχολικό επαγγελματικό προσανατολισμό. Αφορμή μια συζήτηση που είχα με ένα φίλο μου γιατρό, που μου έλεγε ότι τα παιδιά πριν επιλέξουν σχολή και (θεωρητικά) επάγγελμα, θα έπρεπε ν’ ακούσουν και, ει δυνατόν, να δουν, περισσότερα για το επάγγελμα της επιλογής τους.

Πολλοί γίνονται γιατροί μόνο και μόνο για το prestige της δουλειάς κι ονειρεύονται πλούτη και δόξα. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική και, ως συνήθως, σκληρή: Εκτός της μεγάλης ανεργίας, που υπάρχει και στις τάξεις των γιατρών, όσοι θέλουν να κάνουν ειδικότητα, πρέπει να περιμένουν χρόνια και χρόνια. Εκτός αυτού, λίγοι είναι αυτοί που έχουν τα κότσια να γίνουν γιατροί.

Δε θά ‘πρεπε να τους προετοιμάζει κάποιους γι’ αυτό;

---

Για την ανυπαρξία αυτής της ενημέρωσης και προετοιμασίας γράφουν σήμερα Τα Νέα:

Πρωτότυπες μέθοδοι επαγγελματικού προσανατολισμού προετοιμάζουν τους μαθητές για να επιλέξουν καριέρα

ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Εύη Σαλτού, Θόδωρος Νικολάου

«Μία ώρα την εβδομάδα για το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού και μάλιστα μόνο στην Α΄ Λυκείου δεν είναι αρκετή. Οι μαθητές που τελειώνουμε το σχολείο, το έχουμε μεγαλύτερη ανάγκη. Όχι όμως μια ξερή διδασκαλία σε μια αίθουσα, αλλά με επισκέψεις σε χώρους εκτός σχολείου που θα φέρνουν σε επαφή τον μαθητή με τον επαγγελματικό κόσμο»

λέει στα «ΝΕΑ» ο Λευτέρης Κουλιεράκης, μαθητής της Γ΄ Λυκείου.

Το 2ο Πειραματικό Ενιαίο Λύκειο Αθηνών και το Γραφείο Επαγγελματικού Προσανατολισμού διοργάνωσαν εκδήλωση, στα πλαίσια του Προγράμματος «Ημέρα Σταδιοδρομίας», με θέμα «Επιλέγω ό,τι μου ταιριάζει». Ομιλητές ήταν επαγγελματίες από τον χώρο της Νομικής, της Δημοσιογραφίας, της Ιατρικής, των Οικονομικών, καθώς επίσης και από το Γραφείο Διασύνδεσης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Το ενδιαφέρον των μαθητών ήταν μεγάλο, όπως επισήμαναν ο διευθυντής του σχολείου κ. Φωκίων Συρέλης και η υπεύθυνη του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού του σχολείου, κ. Κατερίνα Φιλιππάτου.

Με μεμονωμένες ενέργειες εκπαιδευτικών επιβιώνει ο Σχολικός Επαγγελματικός Προσανατολισμός στα σχολεία της χώρας. Όπως λένε οι ειδικοί, ο δημόσιος επαγγελματικός προσανατολισμός υπολειτουργεί στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπου αποτελεί βασικό στοιχείο της εκπαίδευσης.

«Ήθελα να εισαχθώ στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο, αλλά δεν ήξερα σε ποια σχολή ακριβώς. Έπειτα από μια σειρά συναντήσεων με την υπεύθυνη του Επαγγελματικού Προσανατολισμού στο σχολείο μας, και βλέποντας την κλίση που είχα στη Χημεία, αποφάσισα να δηλώσω σαν πρώτη επιλογή τη Σχολή των Χημικών Μηχανικών. Για την ίδια διαδικασία, άλλοι μαθητές πληρώνουν αδρά σε συμβούλους που συνεργάζονται με ιδιωτικά φροντιστήρια»

λέει ο Γιάννης Δογέας, μαθητής της Γ΄ Λυκείου.

Μπορεί το μάθημα του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού (ΣΕΠ) να διδάσκεται στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου και όταν οι μαθητές μπουν στο Λύκειο, φαίνεται όμως να μην έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

«Πρόκειται για ένα μάθημα, το οποίο στην ουσία δεν βοηθά όσο θα μπορούσε. Είναι στείρο και δεν έχει καμία πρακτική εφαρμογή, αφού δεν δίνει τη δυνατότητα στους μαθητές να γνωρίσουν από κοντά την αγορά εργασίας»

δηλώνει ο κ. Σπύρος Μιχαλούλης, σύμβουλος σταδιοδρομίας σε εταιρεία επαγγελματικού προσανατολισμού.

Όπως επισημαίνει, είναι ενθαρρυντικό το γεγονός ότι υπάρχουν σχολεία που αναλαμβάνουν την πρωτοβουλία να γνωρίσουν στα παιδιά τα επαγγέλματα. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα σχολείων, όπως το 9ο Γυμνάσιο Καλλιθέας, που κάλεσε στο πλαίσιο του επαγγελματικού προσανατολισμού, αξιωματικό με σκοπό την ενημέρωση των μαθητών για τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.

«Ο θεσμός είναι αναγκαίος, αφού τα παιδιά χρειάζονται βοήθεια για να αποφασίσουν. Θα πρέπει να γίνεται όμως από ανθρώπους που έχουν εκπαιδευτεί γι΄ αυτό»

σημειώνει η κ. Χρυσούλα Στεργίου, πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Εκπαιδευτικών σε ΚΕΣΥΠ [1] και ΓΡΑΣΕΠ [2].

ΤΟ ΚΕΝΟ στον δημόσιο επαγγελματικό προσανατολισμό πάντως προσπαθούν να καλύψουν τα ιδιωτικά σχολεία, τα φροντιστήρια και οι εταιρείες. Περίπου 400 ερωτήσεις ανάλογου περιεχομένου καλούνται να απαντήσουν οι μαθητές του φροντιστηρίου της κ. Ελένης Βλάμου.

«Τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε εντάξει στα μαθήματα του φροντιστηρίου ένα τεστ, το οποίο μας βοηθά να καταλάβουμε πού έχει κλίση ο μαθητής, και αναλόγως να προτείνουμε και την σχολή»

σημειώνει. Με ένα ετήσιο σεμινάριο και με τη βοήθεια ενός επιστημονικού τεστ αλλά και της ψυχολόγου, στο φροντιστήριο του κ. Κωνσταντίνου Πουσπουρίκα, τα παιδιά μπορούν να βοηθηθούν πριν πάρουν αποφάσεις.

Αλλά και τα ιδιωτικά σχολεία δεν αφήνουν την ενημέρωση σε ό, τι αφορά στον επαγγελματικό προσανατολισμό των μαθητών τους, στην τύχη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Κολλέγιο Αθηνών, στο οποίο υπάρχει Γραφείο Συμβουλευτικής που επισκέπτονται οι μαθητές του Λυκείου. Παρέχει μάλιστα πρόγραμμα αξιολόγησης των επαγγελματικών ενδιαφερόντων και επαγγελματικών προτιμήσεων, για παιδιά 15-16 ετών. Το σημαντικότερο όμως είναι το πρόγραμμα προσωρινής επαγγελματικής τοποθέτησης των μαθητών, ηλικίας 15-18 ετών, για 3 έως 6 εβδομάδες στη διάρκεια του καλοκαιριού.

Συμβουλές για επαγγελματικό προσανατολισμό δίνουν και τα γραφεία διασύνδεσης των ελληνικών πανεπιστημίων.

«Λειτουργούμε συμβουλευτικά, είτε σε ατομικά ραντεβού με τους φοιτητές είτε σε γκρουπ, ενώ παράλληλα διοργανώνουμε και σεμινάρια σταδιοδρομίας»

λέει η κ. Κατιάνα Ευσταθίου, υπεύθυνη της Υπηρεσίας Συμβουλευτικής και Επαγγελματικού Προσανατολισμού του Γραφείου Διασύνδεσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

«Πάντως, από την επαφή μας με τους φοιτητές διαπιστώνουμε ότι πολλοί είναι αυτοί που δεν είχαν τη σωστή ενημέρωση ή πληροφόρηση και τελικά διάλεξαν λάθος σχολή».

Όπως προκύπτει από έρευνα των γραφείων διασύνδεσης όλων των ελληνικών πανεπιστημίων, τρεις στους δέκα φοιτητές δηλώνει «ούτε ευχαριστημένος ούτε δυσαρεστημένος» με τις σπουδές που έκανε.

ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες έχουν «επενδύσει» στον επαγγελματικό προσανατολισμό, τον οποίο θεωρούν απαραίτητο για την εκπαίδευση των μαθητών και των φοιτητών. Σύμφωνα με μελέτη του Οργανισμού Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών, χώρες όπως η Αυστρία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία ενισχύουν τη συμβουλευτική στα σχολεία και τα πανεπιστήμια με εξειδικευμένο προσωπικό, αλλά και με τη δημιουργία ειδικών κέντρων. Η περίπτωση της Αυστρίας μάλιστα είναι χαρακτηριστική, καθώς εκπαιδευτικοί λειτουργοί είναι υπεύθυνοι για την ενημέρωση των μαθητών, ενώ σχολικοί ψυχολόγοι- εκπαιδευτικοί λειτουργοί βοηθούν γονείς και παιδιά μέσω της ψυχοθεραπευτικής παρέμβασης. Στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, εκτός από τα γραφεία διασύνδεσης, λειτουργούν και πανεπιστημιακά συμβουλευτικά κέντρα.

[1] ΚΕντρο ΣΥμβουλευτικής και Προσανατολισμού

[2] ΓΡΑφείο Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού

 

Η «αποβολή» του Δαρβίνου από το σχολείο

Συνεχίζω τις αντιγραφές μέχρι να βρω την όρεξη να γράψω τις δικές μου σκέψεις. Αυτή τη φορά απ’ την Καθημερινή:

[Update: Μετά το σχόλιο της Anya πρόσθεσα στο τέλος, μετά το κείμενο της Καθημερινής, μερικά χρήσιμα links για το ίδιο θέμα]

Η θεωρία της εξέλιξης των ειδών παραμένει άγνωστο κεφάλαιο για τους Ελληνες μαθητές, σχεδόν 150 χρόνια μετά τη διατύπωσή της

Της Λινας Γιανναρου

Η θεωρία αυτή αποτελεί τη βάση όλων των βιολογικών επιστημών. Χωρίς αυτήν, λένε οι ειδικοί, απλώς ο κόσμος μας δεν είναι κατανοητός. Γιατί, λοιπόν, οι Ελληνες μαθητές δεν τη διδάσκονται; Ο λόγος για τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών μέσω της φυσικής επιλογής, η οποία σχεδόν 150 χρόνια μετά τη διατύπωσή της από τον Δαρβίνο και πολλές δεκαετίες μετά την υιοθέτησή της από την παγκόσμια επιστημονική κοινότητα, παραμένει εξοβελισμένη από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι αναφορά σε αυτήν γίνεται μόνον στο τελευταίο κεφάλαιο του εγχειριδίου Βιολογίας της Γ΄ Γυμνασίου, το οποίο συνήθως δεν διδάσκεται λόγω έλλειψης χρόνου, καθώς και στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου της Γ΄ Λυκείου Γενικής Παιδείας, το οποίο όμως… μυστηριωδώς εξαιρείται κάθε χρόνο από την εξεταστέα ύλη και κατά συνέπεια η διδασκαλία του παραλείπεται.

«Είναι σαφές ότι η Εξέλιξη δεν διδάσκεται στο ελληνικό σχολείο», τονίζει στην «Κ» ο κ. Μάνος Παπαδάκης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Βιοεπιστημόνων που, εδώ και χρόνια, πραγματοποιεί εκστρατεία «ένταξης» του Δαρβίνου στο σχολείο. «Δεν είναι ότι δεν διδάσκεται ένα κεφάλαιο της Βιολογίας, όπως π.χ. το αναπνευστικό σύστημα. Η Εξέλιξη είναι η ενοποιητική μας θεωρία, η ραχοκοκαλιά της Βιολογίας». Είναι σαν να μη διδάσκεται στη Χημεία το περιοδικό σύστημα, λένε οι βιολόγοι. Σαν να αφαιρείται από τη Φυσική η νευτώνεια θεωρία· σαν να μη διδάσκονται τα παιδιά ότι η Γη γυρίζει γύρω από τον Ηλιο.

«Ενα παιδί σήμερα δεν μαθαίνει στο σχολείο πώς δημιουργήθηκε ο άνθρωπος. Ή μάλλον το μαθαίνει στο μάθημα των Θρησκευτικών», αναφέρει στην «Κ» η βιολόγος - εκπαιδευτικός, κ. Μαριλένα Ζαρφτζιάν. «Δεν είναι όμως μόνο γνωσιολογικό το πρόβλημα. Χωρίς να διδάσκονται τη θεωρία της εξέλιξης των ειδών, την κοινή καταγωγή τους, τα παιδιά δεν θα μπορέσουν ποτέ να δουν τον κόσμο σαν ένα σύνολο και κατά συνέπεια να τον αγαπήσουν. Δεν μπορούν να αποκτήσουν οικολογική συνείδηση. Οταν νιώθεις ότι δεν έχεις μια αδελφική σχέση με τα υπόλοιπα είδη σε αυτόν τον πλανήτη, τα ζώα, τα λουλούδια, δεν τα σέβεσαι, τα θεωρείς υποδεέστερά σου». «Η Εξέλιξη θα πρέπει να τίθεται ως βάση διδασκαλίας γιατί απαντά στο τι, στο πότε και στο γιατί σχεδόν όλων των πραγμάτων», συμπληρώνει στην «Κ» ο καθηγητής Γενετικής του ΑΠΘ κ. Ζαχαρίας Σκούρας.

Δικαιολογίες

Τι συμβαίνει λοιπόν; Για ποιον λόγο, ενώ σύσσωμη η επιστημονική κοινότητα (περισσότεροι από 250 επιστήμονες και εκπαιδευτικοί έχουν υπογράψει το σχετικό ψήφισμα) απευθύνει έκκληση για ένταξη της διδασκαλίας της Εξέλιξης στο ελληνικό σχολείο, η επίσημη Πολιτεία κωφεύει; Στην κοινότητα των βιολόγων είναι γνωστή η φράση πρώην στελέχους του υπουργείου Παιδείας ότι «όσο είμαι εγώ εδώ, δεν θα μπει η Εξέλιξη στην Δευτεροβάθμια εκπαίδευση». Πηγές από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο αναφέρουν ότι ενώ κάθε χρόνο ο φορέας εντάσσει την Εξέλιξη στην εξεταστέα ύλη της Γ΄ Λυκείου, τελικώς δεν υιοθετείται η πρότασή του, ενώ η δικαιολογία που προβάλλεται είναι ο «φόρτος εργασίας των παιδιών». Επί της ουσίας, το εάν ή όχι τα παιδιά θα διδάσκονται την Εξέλιξη επαφίεται στη διάθεση του εκπαιδευτικού - βιολόγου της Γ΄ Γυμνασίου. «Ετσι είναι. Στη Γ΄ Γυμνασίου είναι στην ύλη, αλλά στο τέλος του βιβλίου και οι περισσότεροι καθηγητές δεν το προλαβαίνουν», λέει η κ. Ζαρφτζιάν.

Απροθυμία

Όπως λέει ο κ. Σκούρας, η θεωρία της Εξέλιξης «από τη φύση της αντιστέκεται στη νοοτροπία του κατεστημένου, έχει μιαν επαναστατικότητα». Και είναι προφανές ότι υπάρχει απροθυμία από την πλευρά της Πολιτείας να έρθει σε αντιπαράθεση για το θέμα αυτό με την Εκκλησία και με ένα τμήμα της κοινωνίας. «Υπάρχει δάκτυλος; Είναι το υπουργείο απλώς βασιλικότερο του βασιλέως; Φοβάται το πολιτικό κόστος; Το σίγουρο είναι ότι η Εξέλιξη δεν διδάσκεται και ούτε φαίνεται ότι σύντομα θα αρχίσει να διδάσκεται στο ελληνικό σχολείο. Και μετά κοροϊδεύουμε τους Αμερικανούς… Μα, τουλάχιστον εκεί γίνεται διάλογος…», αναφέρει στην «Κ» βιολόγος - εκπαιδευτικός που επιθυμεί να διατηρήσει την ανωνυμία του.

«Είναι αλήθεια ότι και η ελληνική κοινωνία φοβάται να δει κατάματα το θέμα», συμπληρώνει η κ. Ζαρφτζιάν. «Οι επιπτώσεις όμως είναι ήδη ορατές. Σε ένα μεγάλο ποσοστό, παιδιά 16 ετών θεωρούν ότι ο άνθρωπος δεν ανήκει στα ζώα. Οι απαντήσεις που δίνουν σε ερωτήσεις για το θέμα είναι πολύ συντηρητικές».

Το χρονικό της διδασκαλίας

-Η βιολογία εισήχθη στο ελληνικό σχολείο το 1931 και συγκεκριμένα συμπληρωματικά στα υπάρχοντα «Βιολογικά μαθήματα» της Δ΄ Γυμνασίου.

-Το πρώτο εγχειρίδιο «Στοιχεία Γενικής Βιολογίας» εκδόθηκε το 1933 και περιείχε ως πέμπτο και τελευταίο κεφάλαιο την «Εξέλιξη του οργανικού Κόσμου».

-Το 1951, στην τελευταία έκδοση του ίδιου βιβλίου, αναφερόταν: «Η φυσική επιλογή δεν είναι κατά τας νεωτέρας έρευνας ορθή».

-Το πρώτο βιβλίο αντικαθίσταται το 1952 από τα «Στοιχεία Γενικής Βιολογίας» που διδασκόταν στα σχολεία ώς το 1976. Η Εξέλιξη περιλαμβανόταν και πάλι στο τελευταίο κεφάλαιο, στο οποίο αναφερόταν ότι «το μεγαλειώδες πρόβλημα περί του πώς έγινεν η εξέλιξις των όντων, όπως και άλλα βιολογικά προβλήματα, δεν ελύθη ακόμα». Και παρακάτω: «Και ο κόσμος ολόκληρος μας αποκαλύπτεται ως ένα θαυμάσιον αρμονικόν σύνολον, έργο απαράμιλλον της θείας Δημιουργίας, η οποία “”πάντα εν σοφία εποίησεν”».

-Το 1969, η Βιολογία καθιερώνεται ως αυτόνομο μάθημα στη Γ΄ και ΣΤ΄ Γυμνασίου. Στη Γ΄ τάξη διδάσκονται τα «Στοιχεία Γενικής Βιολογίας», ενώ στη ΣΤ΄ εισάγεται το εγχειρίδιο «Μαθήματα Γενικής Βιολογίας» που πάλι ως τελευταίο κεφάλαιο περιελάμβανε την Εξέλιξη.

-Το 1976 εκδίδονται δύο νέα βιβλία για τη Γ΄ Γυμνασίου όπου πάλι η Εξέλιξη απασχολούσε μόνο το τελευταίο κεφάλαιο. Εξαίρεση αποτέλεσε το νέο βιβλίο της Γ΄ Λυκείου (των Κριμπά - Καλοπίση) που υπήρχε εκτεταμένη ενότητα για την εξέλιξη που δεν ήταν η τελευταία! Ωστόσο, η παράγραφος που αναφερόταν συγκεκριμένα στην εξέλιξη του ανθρώπου και τη συγγένεια με τους ανώτερους πιθήκους απαλείφθηκε χωρίς τη συγκατάθεση του συγγραφέα, όπως ο ίδιος ο κ. Κριμπάς έχει πει. Το βιβλίο αυτό διδάχθηκαν τα παιδιά της Γ΄ Λυκείου (από το 1977 έως το 1983) και της Β΄ Λυκείου (από το 1983 έως το 1999).

-Από το 1999 έως σήμερα, η εξέλιξη περιλαμβάνεται μόνον στα βιβλία της Γ΄ Γυμνασίου (τελευταίο κεφάλαιο που στις περισσότερες περιπτώσεις δεν διδάσκεται) και στη Γ΄ Λυκείου. Στο βιβλίο της Γ΄ Λυκείου, έως το 2002, το σχετικό κεφάλαιο ήταν πρώτο. Στην τελευταία έκδοση του βιβλίου που διδάσκεται έως σήμερα, είναι το τελευταίο. Κάθε χρόνο, ωστόσο, αφαιρείται από την εξεταστέα ύλη. Σημειώνεται ότι ο υπότιτλος του σχετικού κεφαλαίου είναι: «Τίποτα στη Βιολογία δεν έχει νόημα παρά μόνο υπό το φως της εξέλιξης» (Dobzhansky).

Πηγή: Πανελλήνια Ενωση Βιοεπιστημόνων (Λ. Πρίνου, Λ. Χαλκιά, Κ. Σκορδούλης, Παν/μιο Αθηνών).

—————————————————-

Διαβάστε κι αυτά:

• Πιστεύομεν και εις το DNA, του Ιού της Ελευθεροτυπίας
• Η διδασκαλία της Εξέλιξης, απ’ του Ροΐδη Εμμονές. Μέρος 1ο, 2ο, 3ο, 4ο και 5ο

 

Μόνο ο δάσκαλος μετράει…

Αντιγράφω από την Ελευθεροτυπία:

Επιμέλεια: Του ΤΑΚΗ ΜΙΧΑ

Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε μια χώρα δεν εξαρτάται ούτε από τις κρατικές δαπάνες, ούτε από το μέγεθος της τάξης, ούτε από τον «προοδευτικό» χαρακτήρα των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων!

Εξαρτάται από έναν και μοναδικό παράγοντα: την ποιότητα του εκπαιδευτικού προσωπικού. Τα επιτυχημένα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο είναι εκείνα που καταφέρνουν να εντάσσουν στο διδακτικό τους προσωπικό τους πιο ταλαντούχους. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει η έρευνα την οποία έκανε η γνωστή εταιρεία συμβούλων McKinsey. Στόχος της ογκώδους έρευνας -που πραγματοποιήθηκε τα έτη 2000 με 2007- ήταν να εντοπίσει τους παράγοντες εκείνους που παίζουν τον καθοριστικό ρόλο στην ποιότητα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας παιδείας.

Παίρνοντας ως άξονα αναφοράς τις επιδόσεις των διάφορων εκπαιδευτικών συστημάτων στον κόσμο -όπως προκύπτει από τη γνωστή έκθεση Piza του ΟΟΣΑ καθώς και άλλες ανάλογες μελέτες- καθώς και συνεντεύξεις με πάνω από 100 ειδικούς, πολιτικούς και εκπαιδευτικούς σε όλο τον κόσμο, η έρευνα της McKinsey προσπάθησε να εντοπίσει τα κοινά στοιχεία τα οποία έχουν όλα τα top εκπαιδευτικά συστήματα- όπως της Φινλανδίας, της Σιγκαπούρης, της Νότιας Κορέας κ.λπ. Ενα από τα πρώτα συμπεράσματα της έρευνας είναι ότι οι δαπάνες για την παιδεία καθώς και το μέγεθος της τάξης δεν φαίνεται να παίζουν ουσιαστικό ρόλο στις επιδόσεις των μαθητών.

Μεταξύ των ετών 1980 και 2005, οι δημόσιες εκπαιδευτικές δαπάνες στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση στις ΗΠΑ ανά μαθητή αυξήθηκαν κατά (αποπληθωρισμένο) 73%. Την ίδια περίοδο οι ΗΠΑ προσέλαβαν περισσότερους δάσκαλους/καθηγητές με αποτέλεσμα η αναλογία εκπαιδευτικών/μαθητών να μειωθεί κατά 18%. Το μέγεθος των τάξεων στις ΗΠΑ το 2005 ήταν το μικρότερο στην ιστορία της χώρας. Ομως οι επιδόσεις των μαθητών το 2005 παρέμειναν στα επίπεδα του 1980. Ανάλογα είναι και τα αποτελέσματα και σε άλλες χώρες. Μεταξύ των ετών 1995-2004 χώρες όπως η Νέα Ζηλανδία, η Αυστραλία, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Ολλανδία και η Ιαπωνία αύξησαν θεαματικά τις δαπάνες τους για την παιδεία. Ομως οι μέσες επιδόσεις των παιδιών στα μαθηματικά ηλικίας 13 και 14 ετών, είτε παρέμεναν οι ίδιες είτε χειροτέρευσαν.

Τα τελευταία έτη κάθε χώρα στον ΟΟΣΑ αύξησε τον αριθμό του εκπαιδευτικού προσωπικού σε σχέση με τον αριθμό των μαθητών. Ομως όλες οι έρευνες δείχνουν ότι η μείωση του μεγέθους της τάξης δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις στις επιδόσεις των μαθητών. Από τις 112 μελέτες, μόνο οι 9 έδειξαν ότι υπάρχει ένας θετικός συσχετισμός. Οι άλλες 103 βρήκαν είτε ότι δεν υπάρχει καμιά σχέση είτε ότι υπάρχει αρνητική σχέση -δηλαδή η μείωση του αριθμού των μαθητών σε μια τάξη όχι μόνο δεν βελτιώνει τις επιδόσεις αλλά ενίοτε τις χειροτερεύει. Η εξήγηση είναι απλή: στο βαθμό που η μείωση του μεγέθους των τάξεων σημαίνει περισσότερους καθηγητές, αυτό συνεπάγεται -με σταθερό το επίπεδο των δαπανών- αφ’ ενός λιγότερα χρήματα για κάθε καθηγητή και αφετέρου -και αυτό είναι το πιο σημαντικό- μειωμένες απαιτήσεις στην επιλογή του διδακτικού προσωπικού. Ο κυριότερος παράγοντας που φαίνεται να επηρεάζει τις μαθητικές επιδόσεις είναι η ποιότητα του εκπαιδευτικού προσωπικού. Διάφορες μελέτες που λαμβάνουν υπόψη τους όλους τους παράγοντες δείχνουν ότι οι μαθητές που διδάσκονται από καλούς εκπαιδευτικούς θα προχωρήσουν με τριπλάσια ταχύτητα από ό,τι μαθητές με κακούς εκπαιδευτικούς. Οι επιπτώσεις για τον μαθητή, σύμφωνα με την έκθεση, ενός χαμηλής ποιότητας δασκάλου στα πρώτα χρόνια του σχολείου, μπορεί όχι απλώς να είναι αρνητικές αλλά και μη αντιστρέψιμες. Οπως δείχνει μια σειρά ερευνών, οι μαθητές που δεν κάνουν αρκετή πρόοδο τα πρώτα χρόνια στο δημοτικό σχολείο, λόγω ενός κακού δασκάλου, έχουν ελάχιστες πιθανότητες να ανακάμψουν αργότερα.

Τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στρατολογούν συστηματικά τους πιο προικισμένους για να τους εντάξουν στο εκπαιδευτικό προσωπικό.

Αυτό το επιτυγχάνουν μέσω της αυστηρής επιλογής των ατόμων που θα φοιτήσουν σε παιδαγωγικές ακαδημίες ή ανάλογα ιδρύματα. Τα καλύτερα εκπαιδευτικά συστήματα στον κόσμο στρατολογούν τους δασκάλους από το κορυφαίο 5%- 30% των αποφοίτων. Στην Κορέα από το 5%, στη Φινλανδία από το 10% και στο Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη από το 30%. Αντίστροφα τα κακά εκπαιδευτικά συστήματα συνήθως ελκύουν τους χειρότερους. Είναι χαρακτηριστικό ότι στη Μέση Ανατολή -όπου το επίπεδο της παιδείας είναι ιδιαίτερα χαμηλό- οι δάσκαλοι προέρχονται από το χειρότερο 30%. Το ίδιο παρεμπιπτόντως ίσχυε και μέχρι πρόσφατα στις ΗΠΑ!

Ενα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο των καλών εκπαιδευτικών συστημάτων είναι ότι δίνουν μεγάλη έμφαση στη σωστή επιλογή των ατόμων που θα αναλάβουν ηγετικό ρόλο στο σχολείο (διευθυντές, γυμνασιάρχες λυκειάρχες). Ολες οι έρευνες δείχνουν ότι χωρίς έναν αποτελεσματικό και ικανό ηγέτη, ένα σχολείο είναι αδύνατο να αναπτύξει μια κουλτούρα υψηλών προσδοκιών ή να προσπαθεί να επιτύχει συνεχή βελτίωση. Ο μοναδικός ρόλος και η μοναδική υποχρέωση του διευθυντή ενός σχολείου είναι να επιβλέπει την ποιότητα της διδασκαλίας του απασχολούμενου εκπαιδευτικού προσωπικού. Δεν έχει καμιά άλλη γραφειοκρατική υποχρέωση, έτσι ώστε να μπορεί να αφοσιωθεί απερίσπαστα στο έργο του, που είναι η βελτίωση της διδασκαλίας των υφισταμένων του.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 07/04/2008

 

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;

Αντιγράφω απ’ το e-rooster άρθρο του Γιάννη Λάριου:

Η συζήτηση για το «σχολείο του μέλλοντος» έχει δύο διαφορετικές αφετηρίες. Η πρώτη ανήκει στη μεγαλύτερη γενιά, στους γονείς, στους εκπαιδευτικούς και στον κάθε ενδιαφερόμενο πολίτη. Μέσα από αυτή την οπτική, το σχολείο είναι η γνωστή παράμετρος και το «μέλλον» η άγνωστη. Στα ματιά όμως των νέων, τα πράγματα αντιστρέφονται: το μέλλον είναι ήδη εδώ, είναι γνωστό και η νέα γενιά το ζει καθημερινά μέσω των νέων τεχνολογιών και του Internet. Τι σημαίνει άραγε «σχολείο» σε αυτή την εντελώς διαφορετική πραγματικότητα; Η πρώτη οπτική αναζητά γραμμικές λύσεις για να κάνει μερικά βήματα μπροστά. Η δεύτερη αναζητά ριζικές αλλαγές που ανταποκρίνονται στο καινούργιο. Οι δύο πραγματικότητες συνυπάρχουν και ήδη δημιουργούν ένα αντιφατικό μίγμα…

 

Γιατί οι μαθητές βαριούνται στο σχολείο

Αντιγράφω από την Καθημερινή:

Θεωρούν ανεπαρκείς τους καθηγητές για τις εξετάσεις εισαγωγής στα ΑΕΙ

Την εικόνα ενός δημόσιου σχολείου για το οποίο οι μαθητές δηλώνουν «το βαριέμαι, πλήττω, θυμώνω» και στο οποίο οι εκπαιδευτικοί ασκούν έργο δηλώνοντας απογοητευμένοι από τις αμοιβές τους και τις υποδομές, σκιαγραφεί έρευνα του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνον ένας στους τρεις μαθητές δηλώνει χαρά παρακολουθώντας μαθήματα, το 80% θεωρούν τους καθηγητές τους ανεπαρκείς να τους βοηθήσουν να περάσουν σε ΑΕΙ, ενώ το 70% των μαθητών λυκείου δηλώνουν ότι το σχολείο ανταποκρίνεται ελάχιστα ή καθόλου στις προσδοκίες τους. «Πρέπει να καταλάβουν όλοι ότι η (ανύπαρκτη στην Ελλάδα) αξιολόγηση είναι ο μόνος τρόπος να φωτιστούν τα προβλήματα», λέει στην «Κ» ο πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου Δημ. Βλάχος, τονίζοντας ότι θεμέλιος λίθος των μεταρρυθμίσεων πρέπει να είναι η υποχρεωτική εκπαίδευση.

 

Προσοχή στην ιεραρχία!

Αντιγράφω από τις Διαστάσεις:

Τα σημερινά παιδιά δεν πάνε καλά. Μπορεί να είναι υγιέστερα, αλλά είναι υπερκινητικά, έχουν προβλήματα στο σχολείο και δυσκολεύονται να αυτονομηθούν. Τι φταίει; Ο υπερβολικός φιλελευθερισμός στο σπίτι, απαντά ο πιο γνωστός παιδίατρος της Γαλλίας.

Δύο γεγονότα, καθ΄ όλα ευπρόσδεκτα, άλλαξαν κατά τη δεκαετία του ΄70 τον ρόλο των παιδιών στις δυτικές κοινωνίες. Το ένα ήταν η επικράτηση της αντισύλληψης: το παιδί, προϊόν πλέον απόφασης και όχι τύχης, τοποθετήθηκε στην κορυφή του οικογενειακού οικοδομήματος. Το άλλο ήταν η μετάβαση από την κοινωνία των στερήσεων στην κοινωνία της αφθονίας. Πριν από τη δεκαετία του ΄70, το κυρίαρχο μήνυμα της ανατροφής ήταν: «Δεν μπορείς να τα έχεις όλα». Σήμερα, τα παιδιά μαθαίνουν όχι μόνο πώς μπορούν, αλλά πώς δικαιούνται κιόλας να τα έχουν όλα. Η αίσθηση της ματαίωσης, ουσιώδης για την ανάπτυξή τους, έχει εξαφανιστεί. Με την έννοια αυτή, τα παιδιά των μεσαίων τάξεων είναι πιο «κακομαθημένα» από εκείνα των πλουσίων.

© Sandrine Roudeix pour Le Point

Αυτά λέει στο περιοδικό Le Ρoint ο παιδίατρος Αλντό Ναουρί, που προκαλούσε πάντα θόρυβο με τα βιβλία του, είτε επέκρινε το δικαίωμα του μωρού να τρέφεται όποτε θέλει είτε καταδίκαζε την παντοδυναμία των μητέρων. Με το τελευταίο του βιβλίο, που κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα με τον τίτλο «Εκπαιδεύοντας τα παιδιά μας» (εκδ. Odile Jacob), ζητά από τους γονείς να ξεχάσουν την ψυχανάλυση και την ψυχοκινητική αγωγή των παιδιών τους και να αναλάβουν ξανά τον ρόλο τους στο σπίτι. Το θεμέλιο της εξουσίας τους -τονίζει- δεν είναι η οργή ούτε βέβαια το ξύλο, αλλά η ιεραρχία και η επίγνωση αυτής της ιεραρχίας. Το παιδί αξίζει τον σεβασμό των γονιών του, αλλά δεν είναι ίσο μ΄ αυτούς. Και το μεγαλύτερο κακό που μπορούν να του κάνουν είναι να φοβούνται μήπως το «τραυματίσουν». Κάπως έτσι φτάσαμε να βλέπουμε οκτάχρονα παιδιά με μπιμπερό ή με πιπίλα…

Ο Ναουρί τα έχει -ξανά!- κυρίως με τις μητέρες. Μπροστά στην τεράστια μητρική και επαγγελματική πίεση που δέχονται, λέει, βρήκαν έναν απλό τρόπο να θεραπεύσουν τον ναρκισσισμό τους: τέθηκαν στην υπηρεσία των παιδιών τους. Η εργαζόμενη μητέρα νομίζει πως επειδή λείπει αρκετές ώρες από το σπίτι πρέπει το βράδυ να «επανορθώσει», ενώ θα έπρεπε να γνωρίζει ότι πέντε λεπτά μετά την επιστροφή της το μωρό αισθάνεται σαν να μην είχε φύγει ποτέ από κοντά του. Ο πατέρας, από την πλευρά του, επενδύει πλέον πολύ περισσότερο χρόνο στα παιδιά του από παλιά, αλλά η θέση του δεν αναγνωρίζεται ούτε από τη μητέρα ούτε από την κοινωνία. Δεν είναι αρκετή μια πατρική άδεια δεκαπέντε ημερών. Πρέπει να γίνει αποδεκτός ο διαλεκτικός του ρόλος στην εκπαίδευση: να ενθαρρύνει τη θηλυκότητα της μητέρας και να «σπάσει» την αποκλειστική της σχέση με το παιδί.

Ο 70χρονος παιδίατρος δεν έχει καμιά αμφιβολία: η κυριότερη ένδειξη καλής ανατροφής ενός παιδιού είναι η ηρεμία του.

 

…να πάει στην ευχή του Θεού

“Ας τον περάσουμε μωρέ, να πάρει το απολυτήριο, να πάει στην ευχή του Θεού”

Δεν είμαι πολλά χρόνια στην Εκπαίδευση. Είναι αρκετά όμως, για νά ‘χω ακούσει αυτή τη φράση περισσότερες φορές απ’ όσες αντέχω!

Στο “Κατεδαφίζοντας το Δημόσιο Σχολείο” έγραφα ότι

Εμείς κατεδαφίζουμε το δημόσιο σχολείο. Κάθε μέρα! Εμείς το απαξιώνουμε. Με την αδιαφορία μας, με τη συμπεριφορά μας, με τις πρακτικές μας, με τη στάση μας. Κάθε μέρα!

Το σημερινό δημόσιο σχολείο είναι ένα ακόμα πεδίο εφαρμογής της ανυπακοής στους νόμους, ένα ακόμη πεδίο της μη εφαρμογής της λογικής, ένα ακόμη πεδίο όπου κάθε αξία περιφρονείται, ένα ακόμα πεδίο όπου κάθε επιστημονική αρχή καταστρατηγείται.

Ο καθένας πορεύεται με μία προσωπική Παιδαγωγική.

Δεν ξέρω τι έχει διδαχτεί ο καθένας απ’ τους συναδέλφους μου, σίγουρο είναι ότι οι όποιες αρχές της Παιδαγωγικής φιλτράρονται μέσα απ’ το πρίσμα των ιδεολογικών αγκυλώσεων του καθενός. Μη νομίζετε, κι εγώ ένοχος είμαι, αν εξαιρέσουμε ένα-δυο σεμινάρια που παρακολούθησα τα τελευταία χρόνια, οι γνώσεις μου περί την Παιδαγωγικήν είναι πρακτικά ανύπαρκτες. Βασίζομαι στην κοινή ( λογική, στη διαίσθηση, στο παράδειγμα των γονιών μου, στους φίλους μου και έχω δανειστεί για να διαβάσω ό,τι βιβλίο πέσει στα χέρια μου από φίλους που σπουδάζουν ακόμα.

Με βάση λοιπόν, όλα αυτά τα όχι και τόσο επιστημονικά κριτήρια, αδυνατώ να καταλάβω γιατί πρέπει να χαντακώνουμε τα παιδιά μόνο και μόνο για να μη φανούμε “κακοί”.

Η ευθυνοφοβία μας, η αδιαφορία μας, η δειλία μας, η αδυναμία μας να έρθουμε σε σύγκρουση με κακές νοοτροπίες και αντιλήψεις, συμβάλλει πολύ περισσότερο από οποιαδήποτε υποχρηματοδότηση της Παιδείας στην απαξίωση του σχολείου.

Οι περισσότεροι από εμάς ζούμε μέσα σε μια φούσκα την οποία έρχεται η Ζωή να τη σπάσει, συχνά με βίαιο τρόπο, και να μας επαναφέρει στη σκληρή πραγματικότητα. Πολλά παιδιά έχουν πάρει ήδη στραβό δρόμο. Και το βλέπουμε και το αναγνωρίζουμε όλοι. Όταν όμως, έρθει η ώρα για δύσκολες αποφάσεις, εκεί κρύβουμε το κεφάλι μας στο χώμα, αναφωνούμε “απελθέτω απ’ εμού το ποτήριο τούτο” και εκλογικεύουμε την απόφασή μας ντύνοντάς την με δήθεν παιδαγωγικά επιχειρήματα. “Για το καλό του παιδιού”…

Κάποια παιδιά δεν μπορούν ν’ αντεπεξέλθουν στις (συνεχώς μειούμενες) απαιτήσεις του σχολείου. Αφού τους περάσουμε με συνοπτικές διαδικασίες, ώστε να μπορέσουν να δώσουν εξετάσεις, ερχόμαστε μετά από λίγο αντιμέτωποι με την αποτυχία τους. Τότε αρχίζουν άλλες αλχημείες:

Ο μέσος όρος που χρειάζεται κάποιος για να περάσει την τάξη ή να πάρει απολυτήριο είναι 9,5! Σωστά διαβάσατε, ούτε καν 10! Είναι κάποια παιδιά που δεν μπορούν να καταφέρουν ούτε καν το 9,5. Οπότε; Οπότε συνεδριάζει ο σύλλογος και χωρίς να έχει κανένα ηθικό ή νομικό δικαίωμα, λέει εμμέσως πλην σαφώς, εσείς που εξετάσατε αυτό το παιδί, μαγειρέψτε τα νούμερα, μαγειρέψτε το βαθμό που του βάλατε ώστε με μια μονάδα από ‘δω, με μια μονάδα από κει, να φτάσει το μαγικό νούμερο του 9,5!

Γιατί; Γιατί να μη “μείνει”; Γιατί να μην επαναλάβει τη φοίτηση; Για “να πάρει ένα απολυτήριο και να πάει στην ευχή του Θεού”. Αυτή η “ευχή του Θεού” μας έχει καταστρέψει!

Τι κάνουμε δηλαδή; Στο όνομα μιας ψευδεπίγραφης επιείκειας, επιτρέπουμε σ’ ένα παιδί ν’ αποφοιτήσει με το μικρότερο δυνατό βαθμό, τον οποίο δεν τον αξίζει κιόλας! Του διδάσκουμε δηλαδή, ότι δε χρειάζεται να προσπαθήσει, δε χρειάζεται να μοχθήσει, πάντα θα βρεθούν κάποιοι να τον “βοηθήσουν”. Η αρχή της ήσσονος προσπάθειας σε πλήρη εφαρμογή! Έτσι είναι η Ζωή; Τόσο εύκολη; Κι εγώ πώς δεν τό ‘χω πάρει χαμπάρι τόσα χρόνια;

© carf / flickr

Εγώ έκανα το λάθος να πιστεύω ότι στη Ζωή χρειάζεται να προσπαθείς και να διεκδικείς για να καταφέρεις αυτό που θέλεις. Έκανα το λάθος να πιστεύω ότι χωρίς κόπο και μόχθο τίποτα δε γίνεται. Και να που δικαιώνουμε τον κάθε αδιάφορο και τεμπέλη μαθητή, φκιασιδώνοντας την απόφασή μας με επιχειρήματα περί… κοινωνικής ευαισθησίας: Είναι παιδί από αγροτική οικογένεια, οι γονείς του είναι φουκαράδες, έχουν χωρίσει, η μάνα του δουλεύει ολημερίς και ολονυχτίς και δε συμμαζεύεται.

Όχι, για να σας προλάβω, δεν πιστεύω ότι όσοι δεν καταφέρνουν να περάσουν την τάξη είναι άτομα ανεύθυνα αδιάφορα και τεμπέλικα. Αυτό είναι σαν το κλασικό “επιχείρημα” των Δεξιών, ότι όλοι οι άνεργοι είναι εκουσίως άνεργοι, ότι όλοι οι άνεργοι είναι τεμπέληδες και αν ήθελαν, θα έβρισκαν δουλειά…

Όπως όμως, υπάρχουν τεμπέληδες που προτιμούν το επίδομα ανεργίας απ’ το να βρουν δουλειά, έτσι υπάρχουν και μαθητές που κάνουμε το παν για να καταστρέψουμε το χαρακτήρα τους, που δεν τους έχει μείνει στάλα φιλότιμο, που σκέφτονται ότι “έλα μωρέ, κανείς δε μένει στη Γ’ Λυκείου, όλους θα μας περάσουνε” και, να το θέσω ωμά, κωλοβαράνε όλη τη χρονιά!

Οι περιπτώσεις που ένα παιδί δεν τα καταφέρνει επειδή έχει προβλήματα στο σπίτι είναι πολύ λιγότερες από τα παιδιά που αδιαφορούν επειδή έτσι τους έχουμε μάθει, επειδή εμείς τους το έχουμε επιτρέψει, επειδή εμείς έχουμε ανεχτεί την αδιαφορία και την τεμπελιά τους ως κεκτημένο δικαίωμα…

Και εδώ μπαίνει το ουσιαστικό ερώτημα: Γιατί κάνουμε κακό με το να απορρίψουμε έναν μαθητή;

Σ’ αυτό κανείς δεν μπορεί να δώσει μια ξεκάθαρη απάντηση…

Γνώμη μου είναι ότι οι περισσότεροι καθηγητές πιστεύουν ότι το σχολείο δεν αξίζει μία. Ότι τα παιδιά δε μαθαίνουν τίποτα χρήσιμο. Ότι οι ίδιοι κάνουν αγγαρεία. Ότι είναι χαμένος χρόνος, όπως ο στρατός. Οπότε ας ξεμπερδεύει ο μαθητής μια ώρα αρχύτερα, και μεις με δαύτον…

Έτσι, λοιπόν, αφήνουμε το παιδί να ζει στη φούσκα του, το διώχνουμε απ’ το σχολείο χωρίς να έχει μάθει ούτε τα στοιχειώδη, ξεμπερδεύουμε και ησυχάζουμε που έχουμε να κάνουμε με μια προβληματική περίπτωση λιγότερη.

Κάποια στιγμή είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτός ο μαθητής θα τα βρει σκούρα. Εκτός κι αν γίνει επαγγελματίας απατεώνας, κάποια στιγμή θα μετανοιώσει ότι άφησε τα χρόνια του σχολείου να περάσουν έτσι ανεκμετάλλευτα. Μακάρι να τα καταφέρει στη ζωή του. Δεν ξέρω πόσο θα τον βοηθήσει σ’ αυτό ένα απολυτήριο Λυκείου με βαθμό 9,5… Είναι σαν να καταδικάζουμε αυτά τα παιδιά να δουλεύουν για πάντα σερβιτόροι. Αν όμως, δεν τα καταφέρει, θα έχουμε συμβάλει τα μάλα στην αποτυχία του.

Διότι αποτυχία δεν είναι να μη γράψεις μια φορά καλά στις εξετάσεις. Αποτυχία δεν είναι να μη περάσεις την τάξη. Αποτυχία είναι να διδαχτείς ότι όλα είναι εύκολα σ’ αυτή τη ζωή, ότι μπορείς να κοροϊδεύεις και να επιβραβεύεσαι, ότι μπορείς να μη προσπαθείς κι όμως να καταφέρνεις το στόχο σου.

Αποτυχία είναι να πιστέψεις ότι η αποτυχία σου είναι επιτυχία, ότι αυτό είναι το καλύτερο δυνατό που μπορείς να κάνεις.

 

19 μέρες

Τόσο μπορεί να λείψει ένας μαθητής απ’ το σχολείο. 114 διδακτικές ώρες. 19 μέρες!

Έχουμε ταλέντο να παίρνουμε μια διάταξη νόμου, να την ξεχειλώνουμε, και εφαρμόζοντάς την στο περίπου να της αλλάζουμε εντελώς το νόημα.

Οι σχετικοί νόμοι, τα προεδρικά διατάγματα και οι εγκύκλιοι που έχουν κυκλοφορήσει σχετικά με το θέμα της φοίτησης των μαθητών, είναι σαφείς: Ένας μαθητής μπορεί να κάνει το πολύ 50 αδικαιολόγητες απουσίες και μέχρι 114 απουσίες συνολικά (άρα, 64 δικαιολογημένες). Ποιος δικαιολογεί τις απουσίες; Ο κηδεμόνας. Πώς; Αν είναι μέχρι δύο (2) μέρες απουσίας, με απλό ενυπόγραφο σημείωμά του. Έτσι μπορεί να δικαιολογήσει μέχρι δέκα (10) ημέρες αθροιστικά, όλο το σχολικό έτος. Αν ο μαθητής απουσιάσει παραπάνω από δύο ημέρες, τότε χρειάζεται γνωμάτευση ιατρού, που να βεβαιώνει την ασθένειά του.

Το τετράμηνο λήγει στις 16 Μαΐου, ημέρα Παρασκευή. Οι αίθουσες όμως, είναι άδειες από μαθητές βδομάδες ολόκληρες πριν την επίσημη λήξη των μαθημάτων… Οι περισσότεροι μαθητές φυλάγουν τις απουσίες τους για το τέλος. Εκεί στο τέλος, έρχονται οι κηδεμόνες να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα…

Οπότε εμείς τι κάνουμε;

1. Τα στραβά μάτια, και ενώ ο γονέας μπορεί να δικαιολογήσει μέχρι δύο συνεχόμενες ημέρες, εμείς δεχόμαστε να δικαιολογήσει και τις δέκα (64/6 ≈ 10).
2. Τα στραβά μάτια, και ενώ ξέρουμε ότι ο μαθητής είναι μια χαρά (αφού τον πετυχαίνουμε έξω να πηγαίνει από φροντιστήριο σε φροντιστήριο) δεχόμαστε ψευδείς βεβαιώσεις γιατρών και νοσοκομείων, που βεβαιώνουν ότι το παιδί σφαδάζει στο κρεβάτι του πόνου και δεν μπορεί να έρθει στο σχολείο…

Το πράγμα χειροτερεύει, αφού τα παιδιά ξέρουν (πώς;) ότι τα απουσιολόγια “κλείνουν” μια βδομάδα πριν το τέλος των μαθημάτων, οπότε έχουν και μια βδομάδα bonus απ’ το σχολείο. 24 μέρες, δηλαδή, ή σχεδόν 5 βδομάδες!

Συνεπώς, για φέτος, η τελευταία μέρα μαθημάτων ενός μαθητή, που μέχρι τώρα δεν έλειψε ούτε ώρα, με την ανοχή και, σε πολλές περιπτώσεις, την παρακίνηση και την ενθάρρυνση του σχολείου, θα είναι η Δευτέρα 31/3/2008! Σωστά;

Λάθος! Γιατί ξεχνάω κάτι ακόμα: Την πενταήμερη (όχι, δεν πρόκειται ποτέ να τη γράψω “πενθήμερη”). Είτε πάνε, είτε δεν πάνε, έχουν άλλες πέντε μέρες χωρίς απουσίες. Σύνολο; 29 μέρες! Συμπέρασμα;

Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008 τελειώνει η φετινή σχολική χρονιά!

Άντε, καλό καλοκαίρι…

© Corrado Giulietti / flickr