Οι Κινέζοι μας προειδοποιούν να προσέχουμε τι ευχόμαστε γιατί μπορεί και να πραγματοποιηθεί.
Αμέσως μετά την καταστροφή της Πελοποννήσου και την πασιφανή ανικανότητα της Νέας Διακυβέρνησης, σημειώθηκε κάτι το εκπληκτικό: ο κόσμος, οι πολίτες, οι ψηφοφόροι απέστρεψαν το πρόσωπό τους και από τα δύο κόμματα εξουσίας!
Ήμουν από αυτούς που περίμεναν ότι μετά απ’ αυτήν την εθνική τραγωδία, δε θα περνούσε καν απ’ το μυαλό κανενός ψηφοφόρου να εμπιστευτεί ξανά τον Κώστα Καραμανλή και τη Νέα Διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Παιδιόθεν οπαδός της θεωρίας το μη χείρον βέλτιστον, ήμουν σίγουρος ότι η επομένη των εκλογών θα έβρισκε το ΠΑΣΟΚ ξανά στην εξουσία, και μάλιστα με διαφορά. Απ’ ότι φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις όμως, ο κόσμος, οι πολίτες, οι ψηφοφόροι, ο κυρίαρχος λαός αποφάσισε (;) να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, κάτι καινούριο.
Τα παιδιά που τελείωσαν φέτος τη Γ’ Λυκείου γεννήθηκαν το 1989. Το βρώμικο ‘89. Ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να θυμούνται τίποτα από τη βρωμιά και τη δυσωδία εκείνης της εποχής. Ούτε φυσικά είναι δυνατόν να θυμούνται τι μεσολάβησε μέχρι να καταφέρει ο Μητσοτάκης να γίνει επιτέλους πρωθυπουργός. Εκλογές, ξανά εκλογές, κυβέρνηση Συνεργασίας, Οικουμενική κυβέρνηση και πολλά άλλα, μέσα σ’ ένα ζοφερό κλίμα.
Τα νέα παιδιά όμως, δεν τα έχουν ζήσει όλα αυτά. Κατά συνέπεια, μαζί με πολλούς απογοητευμένους ψηφοφόρους που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία και τους προέκυψε Νέα Διακυβέρνηση, δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό ν’ αποδοκιμάσουν στις επερχόμενες εκλογές και τα δύο κόμματα εξουσίας. Το μήνυμα σαφές, κι ας κάνουμε ότι δεν το καταλαβαίνουμε: Βρείτε τα!
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, απ’ το 1974 και μετά, όλες οι κυβερνήσεις είχαν ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Τι κατάφεραν; Λιγότερα απ’ ότι περίμεναν οι οπαδοί κι οι ψηφοφόροι τους. Εξάλλου είναι γνωστό το απόφθεγμα Η εξουσία διαφθείρει και η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα. Αν κάποιος έχει αμφιβολία δεν έχει παρά να δει τι έγινε τα τελευταία τριάμισι χρόνια της Νέας Διακυβέρνησης…
Γιατί λοιπόν, ο ψηφοφόρος να μη στραφεί στα μικρότερα κόμματα; Δεν το κάνει επειδή θέλει να πέσει η χώρα σε ακυβερνησία. Το αντίθετο μάλιστα. Ελπίζει, είναι μάλλον η τελευταία του ελπίδα, ότι έτσι θα επιβάλλει ευρύτερες συνεργασίες. Κανένας δε θα είναι απόλυτος κυρίαρχος. Η συναίνεση δε θα είναι κούφια, προπαγανδιστικά λόγια, θα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να κυβερνήσει κάποιος.
Το αποτέλεσμα όμως, θα κριθεί από μία μικρή λεπτομέρεια: Ποιος θα είναι πρώτος!
Με τον εκλογικό νόμο που ισχύει είναι εξαιρετικά απίθανο να μην έχει αυτοδυναμία το πρώτο κόμμα. Ακόμα κι έτσι όμως, έχει μια σημαντική διαφορά, περίπου 40 επιπλέον εδρών, από το δεύτερο κόμμα, ανεξαρτήτως πραγματικής διαφοράς σε ποσοστά και ψήφους! Και το πρώτο κόμμα είναι αυτό που παίρνει εντολή σχηματισμού κυβέρνησης.
Έστω ότι η Νέα Δημοκρατία τερματίζει πρώτη, έστω και στο νήμα, το βράδυ των εκλογών. Έστω ότι πράγματι, τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν δεχθεί ισχυρό πλήγμα και τα μικρότερα κόμματα εμφανίζονται ενισχυμένα. Η Νέα Δημοκρατία θα έχει ένα αβαντάζ 40 εδρών έναντι του ΠΑΣΟΚ να τις κάνει ό,τι θέλει! Αν θέλει να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές εκ νέου, θα το κάνει. Αν θέλει να συνεργαστεί με το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη θα το κάνει.
Ήδη ο Παύλος Τσίμας στα Νέα και στο Mega στοιχηματίζει ότι αν η ΝΔ είναι πρώτο κόμμα στις εκλογές, αλλά δεν πάρει αυτοδυναμία, θα προτιμήσει να συνεργαστεί με το ΛΑΟΣ παρά να πάει ξανά σε εκλογές, ό,τι κι αν λέει τώρα ο Κώστας Καραμανλής.
Φαντάζεστε κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΛΑΟΣ;
Το ΠΑΣΟΚ έκανε πολλά λάθη τα χρόνια που κυβερνούσε τη χώρα. Δεν μπορώ όμως να προσχωρήσω στην άποψη ότι συγκρίνονται αυτά τα λάθη με την ανικανότητα της σημερινής κυβέρνησης. Αν ο λαός, οι ψηφοφόροι, οι πολίτες αποφασίσουν να τιμωρήσουν εξίσου και τα δύο κόμματα, ουσιαστικά και πρακτικά δίνουν μια δεύτερη ευκαιρία στη Νέα Δημοκρατία να συνεχίσει το επικίνδυνο έργο της (ή μήπως θά ‘πρεπε να γράψω μη-έργο);
Για να πετύχει το πείραμα που φαίνεται ότι επιχειρεί το εκλογικό σώμα, αναγκαία και ικανή συνθήκη είναι να βγει πρώτο κόμμα το ΠΑΣΟΚ. Με ή χωρίς αυτοδυναμία! Οτιδήποτε άλλο συνεπάγεται αυτομάτως συνέχεια της Νέας Διακυβέρνησης…
Τι διακυβεύεται λοιπόν, εδώ, σ’ αυτές τις εκλογές;
Υστερόγραφο:
διακυβεύω [διa<k>ivévo] -ομαι P5.1 (συνήθ. παθ.) : αφήνω μια σοβαρή και δύσκολη υπόθεση να εξελιχθεί και να διαμορφωθεί από τυχαίους ή απρόβλεπτους παράγοντες, επειδή δεν μπορώ ή δε θέλω να παρέμβω, με αποτέλεσμα να τίθεται σε κίνδυνο η καλή έκβασή της· ΣYN έκφρ. παίζω κτ. στα ζάρια: Mέσα στη δίνη των διεθνών ανακατατάξεων διακυβεύονται ύψιστα εθνικά μας συμφέροντα, παίζονται. [λόγ. < ελνστ. διακυβεύω]
Κυριολεκτικά, ετυμολογικά, διακυβεύω σημαίνει παίζω κάτι στα ζάρια (κύβοι). Διακύβευμα δεν υπάρχει. Υπάρχει όμως διακύβευση:
διακύβευση η [δia<k>ívefsi] O33 : η ενέργεια του διακυβεύω: H ~ μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. [λόγ. διακυβεύ(ω) -σις > -ση]
Χάρη όμως στην τηλεόραση, έχει καθιερωθεί η έκφραση το διακύβευμα των εκλογών. Πιο σωστά θα ήταν αν λέγαμε what is at stake. Αυτό προσπαθούν να μεταφράσουν.
