Βλέποντας τους Πρωταγωνιστές του Θεοδωράκη στο Mega μ’ έπιασε πάλι το δέος που νιώθω συχνά όταν αναλογίζομαι πόσο τυχαία είναι η ύπαρξή μας. Η δική μου, η δική σου, όλων μας!
Ο Θεοδωράκης σήμερα μας έδωσε μια γεύση απ’ τη ζωή μιας τσιγγάνας. Ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα, πολύ ντροπαλή, που με σπαστά ελληνικά προσπαθούσε να περιγράψει την καθημερινότητά της. Κάποια στιγμή την έδειξε να λούζει τα μακριά, μαύρα (όλως παραδόξως βαμμένα) μαλλιά της με μια λεκάνη, στη γωνιά της παράγκας της που χρησίμευε για μπάνιο.
Εκείνη τη στιγμή ξανάνιωσα αυτό το δέος μπροστά στο τυχαίο.
- Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί γεννηθήκατε άντρας και όχι γυναίκα (ή το ανάποδο);
- Πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή σας αν είχατε γεννηθεί στις ΗΠΑ, στη Μεγάλη Βρετανία, στη Γαλλία, στην Κίνα, στην Ινδία, στο Νταρφούρ;
- Δεν υπάρχει κανένας λόγος που γεννηθήκαμε τώρα και όχι στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη Μικρασιατική Καταστροφή, στην Αθήνα του Σωκράτη, στη Σπάρτη του Λεωνίδα, στην Κίνα του Σουν Τζου.
Το ότι βρισκόμαστε εδώ, αυτή τη στιγμή, σ’ αυτόν τον τόπο, είναι συγκλονιστικά τυχαίο!
Μπορεί η ζωή μας να καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις επιλογές μας, η αφετηρία μας όμως ως ενσυνείδητες υπάρξεις σ’ αυτόν τον κόσμο είναι ένα γεγονός πέρα για πέρα τυχαίο. Σε κάποιο παράλληλο Σύμπαν έχω γεννηθεί κι έχω πεθάνει εκατομμύρια φορές, σε όλες τις εποχές του χρόνου, σε όλες τις χώρες του κόσμου. Είμαι Μεξικάνος, Βραζιλιάνος, Εσκιμώος, Γερμανός, Ρώσσος, Ιάπωνας, Αυστραλός. Έχω πλούσιο μπαμπά ή πεθαίνω της πείνας στην Αφρική. Είμαι πόρνη πολυτελείας στη Νέα Υόρκη και Ευαγγελιστής Ιεραπόστολος στο Τέξας. Είμαι τα πάντα και τίποτα!
Είμαι μια τσιγγάνα που ζει σε μια παράγκα και δεν έχει νερό να λούσει τα μαλλιά της…
