Read About It Later

©  lenifuzhead / flickr

Ξεκίνησα να γράφω απάντηση στον καλό φίλο Κώστα για το σχόλιό του στο προηγούμενο post περί καταλήψεων, αλλά είδα ότι το τραβούσα σε μάκρος, οπότε είπα να το κάνω νέο, ανεξάρτητο post.

Γράφει λοιπόν, ο Κώστας, ότι δεν τον ξαφνιάζει η αφελής απάντηση που μου έδωσε η κοπελίτσα.

Έπρεπε να είχα πέρσι ένα μαγνητοφωνάκι να καταγράψω τις απόψεις των παιδιών σχετικά με την κατάληψη, τα δίκαια αιτήματά τους και τους νέους αγώνες της νεολαίας. (Συγγνώμη για το ειρωνικό μου ύφος, αλλά θα προσπαθήσω -σε πιο coherent post- να εξηγήσω το γιατί στο άμεσο μέλλον). Τότε κι αν είχα ακούσει “κουφές” απαντήσεις!

Το αποκορύφωμα όμως, ήταν όταν αφού ψήφισε το σχολείο υπέρ της κατάληψης, οι πέντε-έξη επικεφαλής αποφάσισαν με άκρως δημοκρατικές διαδικασίες -με το έτσι θέλω δηλαδή- να… κλείσουν τις πόρτες και τις πύλες του σχολείου ώστε να μη μπορεί να φύγει κανείς!

Όταν είδα την αλυσίδα και το λουκέτο στην πύλη ανατρίχιασα! Έψαξα αμέσως κάποιον ν’ ανοίξει και να μάθω το γιατί. Εξήγησα ότι ποτέ, μα ποτέ, όταν έχεις 700 παιδιά σ’ ένα σχολείο δεν κλειδώνεις τις πόρτες! Κάτι να συμβεί, μια φωτιά, ένας σεισμός, κάτι, όσο απίθανο κι αν είναι, οι πόρτες πρέπει να είναι πάντα ανοιχτές! Απ’ το βλέμμα τους κατάλαβα ότι δεν τους είχε καν περάσει απ’ το μυαλό μια τέτοια πιθανότητα. Όταν δε, ζήτησα το λόγο που κλειδαμπαρώσανε τις πόρτες, έμεινα με το στόμα ανοιχτό!

Η φωτισμένη ελίτ των μαθητών που ηγούνταν της καταλήψεως, ήξερε πολύ καλά ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών τους δε νοιάζονταν ούτε για το… άσυλο στα πανεπιστήμια, ούτε για το πολλαπλό σύγγραμμα, ούτε για την… ιδιωτικοποίηση της Παιδείας. Νοιάζονταν για ένα πράγμα μόνο: πώς θα χάσουν μάθημα! Γι’ αυτό το λόγο ήθελαν, αφού έκαναν το καθήκον τους σαν καλοί αγωνιστές, να φύγουν απ’ το σχολείο – οι μαθητές της Γ’ Λυκείου για να διαβάσουν, οι υπόλοιποι για κανένα καφέ. Τι σόι κατάληψη όμως, είναι αυτή χωρίς καταληψίες; Αποφάσισαν λοιπόν, να… μαντρώσουν τους συμμαθητές τους στο όνομά τους! Για το καλό τους! Για το καλό του αγώνα!

When I pointed out to them πόσο οξύμωρο και παράδοξο ήταν αυτό, να επικαλούνται τη “λαϊκή” βούληση για να κάνουν κατάληψη, αλλά να αγνοούν τις επιθυμίες του “λαού” και να αποφασίζουν καθόλου, μα καθόλου δημοκρατικά για το “λαό”, άρχισαν οι γκρίνιες και οι διχογνωμίες. Οι σκληροπυρηνικοί “αριστεροί” δε θέλανε ν’ ακούσουν ούτε κουβέντα. Υπήρχαν εξάλλου και οι… επίτροποι των κομματικών νεολαιών από ένα ΤΕΙ της πόλης, να συνδράμουν στον αγώνα τους. Οι πιο δημοκρατικές ψυχές, κατάλαβαν το πρόβλημα, αλλά δεν τους πήγαινε να “θυσιαστούν” για το “λαό” κι ο “λαός” να πίνει καφέ στην πλατεία!

Αφού ψήφισαν υπέρ της κατάληψης, θα πλήρωναν το τίμημα ήθελαν δεν ήθελαν!

Κλείνω με μια αναδρομή στο δικό μου παρελθόν. Ενώ στη δική μας κατάληψη, μετά την επεισοδιακή αρχή που ίσως περιγράψω κάποια άλλη φορά, τα πράγματα είχαν ρυθμό, παλμό και συμμετοχή, γρήγορα η κινητοποίηση εκφυλίστηκε και η συμμετοχή έπεσε κατακόρυφα. Ενώ υποτίθεται ότι κάθε βράδυ θα διανυκτέρευαν μεγάλες ομάδες περιφρούρησης, ένα βράδυ βρέθηκα να είμαι μόνος μου μ’ ένα φίλο μου ακόμα. I’d had enough! Κλείδωσα το κτίριο και πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα της γειτονιάς μαζί με το φίλο μου να τους πω ότι το κτίριο είναι άδειο, να τα κλειδιά, κάντε και μια βόλτα άμα θέλετε, δεν έχουμε καμία ευθύνη για αν συμβεί οποιαδήποτε ζημιά στο σχολείο κατά τη διάρκεια της νύχτας.

Για μένα ήταν η μέγιστη απογοήτευση, η απόλυτη ταπείνωση, η μεγαλύτερη ξεφτίλα! Και φρόντισα να ξεφτιλίσω τους πάντες σε μία από τις επόμενες γενικές συνελεύσεις των μαθητών. Αυτό έδωσε μια νέα πνοή στην κατάληψη, αλλά δεν ήταν αρκετό. Όταν σε μια γενική συνέλευση τα “ναι” δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα 2/3 των ψήφων, η κατάληψη λύθηκε.

Προσέξτε όμως! Τα “ναι” ήταν πλειοψηφία, αλλά δεν συγκέντρωναν τα 2/3 των ψήφων! Μπορείτε να σκεφτείτε αντίστοιχη περίπτωση με τόση δημοκρατική ευαισθησία;

Πολύ πριν από τη σημερινή εποχή που όλοι μιλάνε για αγώνες αλλά δεν ξέρουν να συζητάνε, που όλοι είναι πρόθυμοι να κατεβούν στο πεζοδρόμιο, αλλά δεν έχουν ούτε άποψη ούτε πρόταση, που οι γενικές συνελεύσεις αναβάλλονται ξανά και ξανά μέχρι οι παρόντες να δώσουν σύμφωνα με το καταστατικό την πολυπόθητη απόφαση ερήμην της πλειοψηφίας, πολύ πριν, εμείς, 16 χρονών παιδιά (Β’ Λυκείου θυμίζω), ξέραμε ότι η κατάληψη είναι το ύστατο όπλο. Ξέραμε ότι η κατάληψη στρέφεται πρωτίστως εναντίον του σχολείου, εναντίον μας, και ξέραμε ότι δε χωρούσαν λογικές σχετικής πλειοψηφίας.

Η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο των ανίκανων