Τόσο μπορεί να λείψει ένας μαθητής απ’ το σχολείο. 114 διδακτικές ώρες. 19 μέρες!
Έχουμε ταλέντο να παίρνουμε μια διάταξη νόμου, να την ξεχειλώνουμε, και εφαρμόζοντάς την στο περίπου να της αλλάζουμε εντελώς το νόημα.
Οι σχετικοί νόμοι, τα προεδρικά διατάγματα και οι εγκύκλιοι που έχουν κυκλοφορήσει σχετικά με το θέμα της φοίτησης των μαθητών, είναι σαφείς: Ένας μαθητής μπορεί να κάνει το πολύ 50 αδικαιολόγητες απουσίες και μέχρι 114 απουσίες συνολικά (άρα, 64 δικαιολογημένες). Ποιος δικαιολογεί τις απουσίες; Ο κηδεμόνας. Πώς; Αν είναι μέχρι δύο (2) μέρες απουσίας, με απλό ενυπόγραφο σημείωμά του. Έτσι μπορεί να δικαιολογήσει μέχρι δέκα (10) ημέρες αθροιστικά, όλο το σχολικό έτος. Αν ο μαθητής απουσιάσει παραπάνω από δύο ημέρες, τότε χρειάζεται γνωμάτευση ιατρού, που να βεβαιώνει την ασθένειά του.
Το τετράμηνο λήγει στις 16 Μαΐου, ημέρα Παρασκευή. Οι αίθουσες όμως, είναι άδειες από μαθητές βδομάδες ολόκληρες πριν την επίσημη λήξη των μαθημάτων… Οι περισσότεροι μαθητές φυλάγουν τις απουσίες τους για το τέλος. Εκεί στο τέλος, έρχονται οι κηδεμόνες να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα…
Οπότε εμείς τι κάνουμε;
- Τα στραβά μάτια, και ενώ ο γονέας μπορεί να δικαιολογήσει μέχρι δύο συνεχόμενες ημέρες, εμείς δεχόμαστε να δικαιολογήσει και τις δέκα (64/6 ≈ 10).
- Τα στραβά μάτια, και ενώ ξέρουμε ότι ο μαθητής είναι μια χαρά (αφού τον πετυχαίνουμε έξω να πηγαίνει από φροντιστήριο σε φροντιστήριο) δεχόμαστε ψευδείς βεβαιώσεις γιατρών και νοσοκομείων, που βεβαιώνουν ότι το παιδί σφαδάζει στο κρεβάτι του πόνου και δεν μπορεί να έρθει στο σχολείο…
Το πράγμα χειροτερεύει, αφού τα παιδιά ξέρουν (πώς;) ότι τα απουσιολόγια “κλείνουν” μια βδομάδα πριν το τέλος των μαθημάτων, οπότε έχουν και μια βδομάδα bonus απ’ το σχολείο. 24 μέρες, δηλαδή, ή σχεδόν 5 βδομάδες!
Συνεπώς, για φέτος, η τελευταία μέρα μαθημάτων ενός μαθητή, που μέχρι τώρα δεν έλειψε ούτε ώρα, με την ανοχή και, σε πολλές περιπτώσεις, την παρακίνηση και την ενθάρρυνση του σχολείου, θα είναι η Δευτέρα 31/3/2008! Σωστά;
Λάθος! Γιατί ξεχνάω κάτι ακόμα: Την πενταήμερη (όχι, δεν πρόκειται ποτέ να τη γράψω “πενθήμερη”). Είτε πάνε, είτε δεν πάνε, έχουν άλλες πέντε μέρες χωρίς απουσίες. Σύνολο; 29 μέρες! Συμπέρασμα;
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008 τελειώνει η φετινή σχολική χρονιά!
Άντε, καλό καλοκαίρι…
© Corrado Giulietti / flickr
Τρίτη 18 Μαρτίου 2008 at 11:30 μμ
Εσύ μετράς 19 μέρες. Εγώ πάλι γιατί μετράω 8 μήνες για το 80% των μαθητών; Και που βρίσκονται στην τάξη απόντες είναι.Αφού βλέπεις ότι οι γονείς τους ενδιαφέρονται μόνο να βάλεις βαθμό, να πάρουν απολυτήριο, για να τους “χώσουν” στο δημόσιο,Τ.Α. και ας είναι αναλφάβητα.Σκίζεσαι εσύ να κάνεις μάθημα για τους 2ή3 που ενδιαφέρονταικαι τρως μισή ώρα μα μαλώνεις με τους αργόσχολους να μη μιλάνε.Όταν έκανα πρόταση κάποτε στην ΕΛΜΕ για τμήματα διαβαθμισμένης απόδοσης, την χαρακτήρισαν ελιτίστικη.Τώρα που έχουμε καφενεία αντί για σχολικές τάξεις και καθηγητές στα όρια υστερίας κανένας δεν ανησυχεί.
Τετάρτη 19 Μαρτίου 2008 at 1:21 πμ
Μόλις έκανες μια μεστή περίληψη όλων όσων θέλω να γράψω τις επόμενες μέρες!!!
Θυμάμαι μια αντίστοιχη περίπτωση, είχαμε μια κοπέλα που πολύ απλά… δεν μπορούσε… Ο σύλλογος των καθηγητών κάθε χρόνο την περνούσε με το… ζόρι! Σε μια “παιδαγωγική” συνέλευση είπα ότι το κορίτσι δε θά ‘πρεπε να είναι στο σχολείο, ότι θα έπρεπε να συμβουλευτούμε ειδικούς, το ΚΔΑΥ, έναν ψυχολόγο κάτι, ότι έχει νοητική υστέρηση, ότι θα έπρεπε να πάει σε κάποιο ειδικό σχολείο αν υπάρχει…
Τι τό ‘θελα; Μόνο ναζιστή δε με είπαν!
Υπάρχουν αγκυλώσεις που ένας άνθρωπος μόνος του δύσκολα αντιπαλεύει…
Τετάρτη 19 Μαρτίου 2008 at 11:21 μμ
Βρε παράδοξο κουάρκ, λίγο υπερβολικό σε ακούω!
Μισή ώρα για τους αργόσχολους?
Μόνο 2-3 ενδιαφέρονται?
Πιστεύω πως είτε το ποστ σε βρήκε σε κάποια στιγμή υπερβολής, είτε πρέπει να αλλάξεις κάτι στο τρόπο που διδάσκεις…
Από την άλλη, εσύ δασκαλάκο, συνέχισε να δημοσιοποιείς αυτά τα “παραθυράκια” και δεν θα βρίσκουμε κανέναν στις τάξεις!
ΥΓ. Μη με ρωτήσετε τί με έπιασε και τους πειράζω όλους. Δεν έχω ιδέα
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008 at 12:46 πμ
Χρυσόστομε, ο κόσμος τό ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι;
Εκτός κι αν σε παρεξήγησα…
Ανοικτές πόρτες παραβιάζω, δεν αποκαλύπτω κανένα φοβερό μυστικό. Το ζήτημα είναι να σταματήσουμε αυτή την πρακτική.
Έτσι δεν είναι;
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008 at 12:43 μμ
“ο κόσμος τό ‘χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι;”
Ακριβώς!
“Το ζήτημα είναι να σταματήσουμε αυτή την πρακτική”
Συμφωνώ. Μάλιστα, η μόνη λύση που σκέφτομαι είναι να κάνουμε καλύτερες τις διδασκαλίες μας. Γιατί, με το ζόρι, κάποια πράγματα δεν γίνονται.
Και η μάθηση σίγουρα ανήκει σε αυτά.
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008 at 1:56 μμ
Προφανώς με το ζόρι να μάθει κάποιος δε γίνεται. Συμφωνώ.
Το να μη σεβόμαστε όμως τους κανόνες λειτουργίας του σχολείου, συνεπάγεται μια απαξίωση του σχολείου από εμάς τους ίδιους. Είναι σα να λέμε, “ναι, αναγνωρίζουμε ότι δεν αξίζει μία το μάθημά μας, αναγνωρίζουμε ότι με το ζόρι έρχεστε, σηκωθείτε φύγετε, να πάτε να μάθετε στο φροντιστήριο”. Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους, και μεις δεν κάνουμε καλούς λογαριασμούς με τα παιδιά. Τά ‘χουμε ξεπουλήσει όλα!
Το χειρότερο; Εκπαιδεύουμε τα παιδιά στην ασυδοσία και στην αδιαφορία, καταστρέφοντας τον χαρακτήρα τους!
Υ.Γ. Θα ξαναγράψω εδώ τη λέξη την κακιά, την απαγορευμένη, που τη λένε οι συνδικαλιστές και φτύνουν (ή, σαν να φτύνουν): Αξιολόγηση!
Αξιολόγηση, αξιολόγηση, αξιολόγηση!
Τώρα πάω να πλύνω το στόμα μου…
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008 at 4:10 μμ
Για το σχολείο του χαβαλέ…
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008 at 1:03 πμ
xrysostome ίσως το μισάωρο να ήταν υπερβολή.
Να σου δώσω τώρα, τις σωστές, πραγματικές διαστάσεις.
Τεχνολογική κατεύθυνση Γ. 25 μαθητές σύνολο.
2 πάνω από 18, 3 μεταξύ 12-15.Υπόλοιποι 20.
Δεν ξέρουν, τι έχει μέσα το βιβλίο.Πάνε και φροντιστήριο. Ξεκινάς τη μεθοδολογία, συμμετέχουν οι 2,προσπαθούν οι 3. Οι άλλοι αντέχουν το πρώτο δεκάλεπτο αμίλητοι, μετά τους τη δίνει. Με το που γυρίσω στον πίνακα, καθώς μιλάω, ακούω και τη μουρμούρα τη σπαστική που με αποσυντονίζει.
Παρατήρηση, από μένα. Σταματάνε. Σε λίγο τα ίδια. Παρατήρηση πιο σκληρή. Στην τρίτη ήδη συγχύστηκα, στην τέταρτη θα τον πετάξω έξω. Εκεί αρχίζει το γλύψιμο. Συγνώμες, “μένω από απουσίες” και τέτοια. Εγώ να θέλω χρόνο για περισσότερη δουλειά. Κάποια παιδιά την χρειάζονται, γιατί να την στερηθούν.
Μη μου πεις ότι δεν το βίωσες αυτό. Είναι το βασικό πρόβλημα όλων στο σύλλογο.
Έχεις τρόπο να το αποφύγεις, να κάνεις και συ χαβαλέ. Αυτό είναι το ζητούμενο;
Έρχομαι στα τμήματα διαβαθμισμένης απόδοσης.
Γιατί στα τμήματα θετικής δεν χάνεις δευτερόλεπτο σε παρατηρήσεις; Γιατί εκεί σου αρπάζουν την κουβέντα από το στόμα, γιατί εκεί δεν φταίει η διδασκαλία μου, καλέ μου συνάδελφε, που χρησιμοποίησες το γνωστό και εκ του πονηρού, επιχείρημα της κακής διδασκαλίας. Τα 29 μου χρόνια στις κατευθύνσεις μου έμαθαν καλά ποιοι δεν θεωρούν πρόβλημα αυτή την κατάσταση. Ισοπέδωση, μέριμνα μη ζοριστούν οι τεμπέληδες, ευκολία, ανοχή στον εξευτελισμό της μαθησιακής διαδικασίας, ανοχή στην έλλειψη πολιτισμού, κουλτούρας και αρχών που χαρακτηρίζουν τα παιδιά μας, που είναι η κληρονομιά που κουβαλάνε από το σπίτι τους, είναι η σημερινή τάση της εκπαίδευσης, που συντηρεί, η κυβέρνηση, τα πολιτικά κόμματα, ο συνδικαλισμός, τα ΜΜΕ. Ο λόγος λέγεται λαϊκισμός, τηλεθέαση και όχι μόνο.
Η πολιτική της διαλυμένης εκπαίδευσης, είναι πολιτική δημιουργίας ανενεργών πολιτών. Όλοι το ξέρουμε, τι κάνουμε όμως;
Κάποτε είπα σε συνέδριο της ΟΛΜΕ “ελάτε να κάνουμε το σχολείο, κολέγιο, αν θέλετε να μας δώσουν λεφτά”. Με έκραξαν οι φίρμες του συνδικαλισμού. Δαπάνες για την παιδεία 25% αντέκρουσαν. Ακόμα αυτό λένε, ούτε το ποσοστό δεν άλλαξαν. Έτσι κοιμούνται ήσυχοι. Έκαναν το καθήκον τους.
Σάββατο 22 Μαρτίου 2008 at 2:07 μμ
Λοιπόν. Πρώτα απ’ όλα να παραδεχτώ ότι μάλλον είμαστε αρκετά μακριά από πλευρας “ιδεολογίας”. Ο ένας εδώ ο άλλος εκεί.
Για να δούμε:
“Οι άλλοι αντέχουν το πρώτο δεκάλεπτο αμίλητοι, μετά τους τη δίνει”
Προσωπικά, δηλαδή όταν εγώ είμαι στη θέση τους, μου την έχει δώσει πολύ πριν το δεκάλεπτο. Άρα, ψάξε να βρεις τις αιτίες αλλού.
“Παρατήρηση, από μένα. Σταματάνε. Σε λίγο τα ίδια. Παρατήρηση πιο σκληρή. Στην τρίτη ήδη συγχύστηκα”
Δοκίμασε να αντέχεις περισσότερο μέχρι το συγχύστηκα”- βοηθάει
“Έχεις τρόπο να το αποφύγεις, να κάνεις και συ χαβαλέ”
Εγώ δεν υποστήριξα κάτι τέτοιο, ούτε το ασπάζομαι.
“καλέ μου συνάδελφε, που χρησιμοποίησες το γνωστό και εκ του πονηρού, επιχείρημα της κακής διδασκαλίας”
Εδώ κάνεις τελείως λάθος. Η παρατήρησή μου ήταν καθαρά χιουμοριστική και μάλιστα δηλωμένη ως τέτοια (βλ. υστερόγραφο). Δεν έχει κανένα “επιχείρημα”, δεν το έχει ανάγκη.
“Τα 29 μου χρόνια στις κατευθύνσεις μου έμαθαν καλά ποιοι δεν θεωρούν πρόβλημα αυτή την κατάσταση.
Ισοπέδωση,
ενδιαφέρον
μέριμνα μη ζοριστούν οι τεμπέληδες
για σχολεία μιλάμε, όχι για επιχειρήσεις
ευκολία, ανοχή στον εξευτελισμό της μαθησιακής διαδικασίας,
εξευτελισμός της μαθησιακής διαδικασίας είναι να θεωρείς ότι μπορείς να τη πετύχεις με το ζόρι.
Σε αυτό διαφωνούμε
[Τα περί ΟΛΜΕ, πολιτικών κομμάτων, ΜΜΕ, τα αφήνω ασχολίαστα, δεν είμαι εγώ ο υπεύθυνος]
Γεια χαρα